facebook sayfana baktım özge. fare imlecini her aşağı indirişimde, paylaştığın şeylere bakıp içimi acıttım. o an küçük bir ateş başladı midemde sonra babanın kefendeki yanık bedenine diz çöküp toprak atmayın meleğime diyişini izledim. midemdeki ateş yükselip volkan gibi gözlerimde patladı özge.
biliyor musun hep bir kızım olsun istedim. sahilde, trafikte minik kız çocuklarını görüp onlara dil çıkarıp gülümsediğimde, bana gülümsemeleri bu dünyaya ait olamayacak kadar güzel gelirdi.
artık o minik kız çocuklarının yüzüne dahi bakmak istemiyorum özge. keşke benim de böyle bir kızım olsa, saçlarını koklayarak tarasam diyemiyorum artık. ya biri kızıma zarar verirse, en ihtiyacı olduğu anda babası olarak yanında olamazsam, ya onu koruyamazsam diye düşünüyorum. ona da karate öğretirsin savunur kendini korkma diyorsun di mi. korkuyorum özge. o lanet gece sana yapılanları, çığlıklarını, ağlayışlarını hayal ettikçe korkuyorum. parmaklarım titremeye başladı. daha fazla yazamıyorum özge.
