uzun zamandır görüşmediğim, dünyanın en güzel duygular bütünüdür.
Hiç unutmam. Sabiha Gökçen havalimanında, sevdiğimi ülkesine gönderirken, uzun uzun baktım gözlerine. Doldu gözlerim. iki elini iki yanağıma koyup "böyle yapma gitmem bak" dedi. Gülümsedim. Sıcak avuçlar yanağımdayken "bu ayrılık kısa. Ya uzun olsaydı?" dedim. "Olmayacak öyle bir şey" dedi ve kemiklerimi kıracak şekilde sarıldı. Verdiği son fiziksel acıydı. Yalanını siktiğim. O günden beri ne aradı ne sordu. Gel de inan aşka.
Ama yine de inanıyor insan, inanmak istiyor. Nasıl ki bu kusursuz tasarımı yaratan Tanrıya inanıyoruz, inanmak istiyoruz. Aşk da öyle. O tarifi imkansız duyguları yaşatan bir şey var ve hep olmalı.
