Annem sürekli anlatır tabi ben o zamanları hatırlamıyorum...
Küçükken dedemlerin alt dairesinde otururduk,durumumuz olmadığından yemek vakitleri üst kata çıkılır yemek yenirdi.sabah kahvaltılarında ise annem ve ben tek bir bardaktan çay içerdik,hatta annemin dediğine göre çayı çok sevdiğimden çoğunu ben içermişim.bu durum tabi yoksul olan aile büyüklerinin gözüne batar(dede ve ninenin) fazla çay olmadığından çocuğa çay içirme denir anneme,garip anamda içmez bu durumda doğal olarak tamam der mecburen.sonraki gün çaydan nefret ettirmek için çayın içine tuz koyar ve öyle içirir mecburende olsa(şimdi anlatırken bazen gözleri dolar)dolayısıyla çaydan artık nefret etmişim ve daha çay istememişim.
Ama şimdi şükürler olsun ki durumumuz çok iyi üst katımızda dedemler oturmuyor başka yere taşındık ve artık çayları şekerli içebiliyoruz hemde istediğimiz kadar...
