Kendimi; tekelden şarap alıp, koynunda saklayarak sote yer arayan biri gibi hissediyorum; kitap alıp evin yolunu tutarken. Kaçıyorum insanlardan, üzerine basılmak istemeyen karınca gibi. Bazen de tam tersi avuçlarıma yüzümü yerleştirip izliyorum insanları. Bana hiçbir şey katmıyor onları izlemek. Kendi Yalnızlığımı unutuyorum hepsi bu.
Bu başlığa takıldı gözüm. Benim hasta olduğum söz:
"Annemin duası, babamın gölgesi yeter."
Ben genelde babamın bedduasına, annemin de buna kayıtsız kalışına maruz kaldım. Çok yaramaz değildim ama başım okşanmadı nedense. Onların içinde olmayan sevgi bende de mi yok? Hiçbir şey hissetmiyorum onlara karşı. Ne sevgi ne nefret. Öyle kabul ettim/etmek zorunda kaldım. içinde bulunduğum kötü şartları düşünüp kendime engel olamazdım. En azından şimdi iyiyim. Yine de çok iyi olmak isterdim.
