en gerçektir.
en çok ve hep, sabahları ve geceleri, kış ya da yaz aklımın derinliklerinden çıkmayan, çıkaramadığım. hayır, yanlış anlamayın ölmeyi değil, ölümü düşünüyorum. sonrasında nasıl var olmamayı, nasıl da geriye hiçbir şey bırakamamayı, soğukluğu... nazım hikmet'in şiirinde buldum önce bu acıyı; "ben senden önce ölmek isterim." ben herkesten önce ölmek istiyorum. çoğu kez -genellikle yalnızken- içimdeki saatin seslerini duyarım. korkuyorum, hep birinin ölümünün ardındaki boşluğu kapatmaya çalışacağım ta ki ben de dünyada bir boşluk yaratıncaya dek. nefesim kesilsin de kaybetmeyeyim kimseyi, kalbim sıkışıyor.
