eski havasını kaybetmiş radyo. eskiden saatlerce neşeli sohbetler ve güzel şarkılarla yayınlar devam ederdi. daha sonraysa, zaten hep içimizde olan ve sadece öfke anlarında ortaya çıkan egoistlik karıştı radyonun damarına. kişisel öfkelerin odağında, bazı tatsız gayretlerle unutulmaya yüz tuttu. belki de yanılıyorum, sadece benim yayınımda koltuklar boş kalıyor. sebebi? çok komik...
