gitmesiyle eski olan, yokluğunun getirdikleriyle "yeni" sıfatını taşıyan kişidir. gitmesiyle yepyeni acılarla tanışır insan... özlem yeni bir anlam kazanır, uykusuzluk tadılır. aramak isteyip arayamamak, istediğinde görememek de ayrı bir acıdır. ağlarken hıçkırtır ama nefes aldırmaz. kısa zaman geçmiştir ama kişinin ömründen yılları götürür bu kişi... kalmış olsa da mutlu olmazdık oysa.. aynı sorunlar, sorular, dertler... ikilem içindeki boşlukta uçurur insanı, ayak yere basana kadar ciğer yanar, kalp kanar... gözlerin dolması ama ağlayamamaktır o... o herşey sıfatına bürünür, bir gün çıkar o sıfattan, o zaman eskir işte... anlayana kadar kaybettiklerimiz vardır bir de.. o anlar kazanılmış olsaydı şuan bu yazıyı yazıyor olmazdık... *
