Belki, büyük bir ihtimal bir insanla gelir, demiş ya en karanlık olan an, aydınlığa en yakın olan andır aynı zamanda, belki de o an geldi. Belki de her şeyi aydınlatan, her kelimeni anlayan bir kavramdı. Yaşadığını hissettiren, sana evreni kucaklatan bir kavram. Kimsenin umurunda da değil aslında bakmayın siz, öyle kendi kendimize saçmalıyoruz ama öyle güzel saçmalamak yok, gözlerinde en derin mana ile saçmalamak, bazen en şairane, bazen en özel kelimeler, avuç içlerinin kokusu ve saçlarını suratında hissetmek.
Her biri en büyük umut aslında, her kelimeyi binlerce kez ona anlattım, çok mı tekrar ediyorum bilmem, inanması için belki de kendine inanması için, umutsuzluğa düşmemesi için, gözlerini uzaklara düşürdüğünde yine o karanlıkları görmesin diye, en güzel kahkahaları hakederken, her bir inci tanesini döktüğü anları silsin diye, güldüğünde bana hayatta olduğumu hissettirmesi için belki de.
Neler anlatıyorum ben? Neden anlatıyorum size? Siz hiç umut denizinde umarsızca, önünü göremeden yüzünüz mu tek bir gülümsemesi için? Saniyelerle mutluluğu yakalaması için koştunuz mu umarsızca? Ben hiç böyle yenilmedim, bir daha da yenilmek istemem.
