acının en büyüğünü yaşayan, bazen "o mertebeye ulaştı oğlum" diye kendini avutmaya çalışan, yine de avutamayan...
belki de acıları en fazla haksızlığa uğrayan...
çevrelerinde acı çektiğini söyleyip ***dayanamayan insanları gördükçe buruk buruk bakan...
gerçekten acı çeken o insanların varlığından haberdar oldukça ve çevremizde en ufak problemde pes edenleri gördükçe istemsiz dökülür kelimeler yüreğimizden...
ama o kadar.
elimizden başka bir şey gelmez, biliriz ki hafifletmez o acıyı hiçbir şey.
sabır dileriz, dua ederiz.
söylenecek her şey anlamsızdır cünkü, bilinendir.
