Ailesinden ayrı, istanbul da yaşayan insanım. Öğretmenim ve okuldan sonra özel ders bilmem ne derken bazı akşamlar 10 da bitiyor işim. Genel olarak korkusuzumdur. Ya da cahilim özgecan aslan cinayeti ile ayıldım.
Özgecan adı üzerinde can. Kirli idlerin bu dünyasında daha fazla yer tutamadı kendisine malesef. O şimdi ebedi uykusunda. Çektiği acılar cenneti çoktan müjdeledi ona inanıyorum...
Ya geride kalan sırasını bekleyen özgecanlar..
Şimdi onca kadın daha da tedirgin en azından ben öyleyim. Her sabah otobüs beklediğim durakta selektör yapmadan geçen araba o kadar az ki, korna çalan, durağa yanaşıp yavaşça geçen.. Metrobüs sırasında dibinize kadar girip iğrenç kokan nefesiyle şarkı söyleyen adamlar, laf atanlar ( bazı gerzekler mini demiş giymediğim günle giydiğim günün arasında hiç fark görmedim), ne oluyorsa vücudunuzun herhangi bir noktasına kalabalığı fırsat bilip dokunanlar, gözlerini dikip dakikalarca sizi süzüp kafasından iğrençlikler geçirenler...
Bugün de ölmedim ya da taciz tecavüz neyse bu günde başıma gelmedi. Ama lanetler yağsın üzerlerine ki günlerdir ürkek ürkek hallediyorum işlerimi. Gördüğüm yabancı her erkeğe bakarken iğreniyorum artık. Taksiye binmiyorum mesela.
Hep olan şeyler ama özgecan aslan cinayeti, vahşeti tokat gibi vurdu yüzüme.. Henüz ölmedikse ya da taciz edilip tecavüze uğramadıksa tamamen şansımıza...
