nasil bir sey oldugu konusunu herkes biliyor. hissedilenleri aktarmak lazim.
sevgilim benimle bulusmak istedigini soyledi. zaten iliskide normal olan bir sey yoktu. bulustuk bi sahil cafede. oyle sessiz sessiz oturdu ve denize daldi bakislari.
bi boklar oldugunu anliyorum aslinda ayrilik olayini da anliyorum ama sormaya cesaret edemiyorum. o denize bakarken ben de ona bakiyorum. acaba iliskiye son bir sans verir mi gibisinden dusunuyorum.
sonra bi ic cekti. acikcasi o ic cekince terlemeye basladim ama usudum de terlerken. adrenalin seviyesinin asiri yukselmesiymis sebep oyle dedi doktor.
ve basladi konusmaya. bu saatten sonra durmayacakti oradi belli. sonucu bildigim halde dinledim. iki kahve soylemistik. o gune kadar icmekten zevk aldigim sutlu kahve o anlarda midemi bulandirdi.
iliskimizin nasil basladigini anlatti. gecmisi dusununce gozlerim doluktu. farkina varmis olacak ki o da gozlerini kacirdi. iliskinin neden bu durumda oldugunu anlatti. acikcasi bana o cumleleri dunyanin en sacma cumlesi geldi.
ilk defa bu kadar agir cumleler soylemeye cesaret eden birisi vardi karsimda bana yuzume. ve ben ilk defa kavga etmedim.
yumruk yemeden en sert vuruslarini yapti bana. ben o esnada sozunu kesip sordum titrek bir sesle "peki bundan sonra ne olacak" o da bilmiyorum dercesine kafasini salladi.
ben ayrilmak istemedigini soyleyecek sandigim bir anda bana "bu iliski artik yurumuyor" dedi. o an bi yutkundum. yutkunugun en son ulastigi yer var ya sanki oraya intihar etmisti yutkunugum.
ben israrci sekilde kurtarilabilir desem de o kabul etmedi. sonra tekrar denize bakmaya basladi. onceki bakisindan sonra bana soylediklerinden tecrube edindigim icin ikinci kez yikilacagimi anladim.
bu kez bana beni artik sevemedigini, sevginin de birgun bitebilecegini soyledi. bu bana o kadar agir geldi ki atesim cikti burnum akmaya basladi. kalbimin atisini hissetmeye basladim.
cevredeki sesleri artik net sekilde duyamiyordum. ucaktayken kulagin tikanmasi gibi oldu. grip bogaz agrisi her sey o anda basima geldi.
ve tekrar denize bakti. uc kez icimi yakti ucunde de bana degil denize bakti. ayrilmak istedigini soyledi.
o an neden "peki tamam" dedim sakince bilmiyorum. ama aninda masadan kalktim. oyle basladim yurumeye. insanlari sesleri hala fark edemiyordum ve daha cok usuyordum.
bi deniz fenerinin oraya oturdum ve agladim sessizce. bu sefer de ben denize baktim. ama kimseye konusamadim.
ruh gibi eve geldim ve uzanip tavana baktim. ertesi gun agzimda zehir varmis gibi hissettim.
boyle bir sey yasadim. allah kimseye ayrilik yasatmasin.
