çok kıskandığım insandır. bu tipleri her gördüğümde çok içerlenir, imrenirim ve kıskanırım ve daha bir sürü şey. ben annemle hiç öyle konuşmam/konuşamam. bunlar bir konuşur sanki telefon hattından öbür tarafa geçip annesinin her yerini öpecek (annişkolar, babişkolar, canişkolar ve daha telefuzu beceremediğim bir sürü acayip kelimeler. sanırsın kız farklı bir dil konuşuyor. hele o dudaklar hep öpücük yollayacak pozisyonda ileri de duruyor). hatta telefonun ahizesini yalayanı gördüm, yok lan o kadar değildi. o ahizeyi yalayan bizim arkadaş ismet'ti fuckbuddysiyle konuşuyordu. her neyse işte, itiraf edeyim çoğu zaman numaradan yaptıklarını ve etraftakiler "nasılda güzel bir aileler, ne kadar saygılı ve sevgi dolular" desinler diye yaptıklarını düşünüyorum (hala en büyük olasılık bu bence). bazende ben kendimi düşünüyorum telefonda konuşurken (tamam anne ya, tamam ya, tamam akşam konuşuruz. hadi kapat artık anne derse giriecem, iş yerindeyim, off anne yaa vs.) utanıyorum. bazen diyorum olm hadi sende numaradan öyle canımlı cicimli konuş görsünler. sonra düşünüyorum yok olmaz, annem şaşırır konuşmamız dağılır sonra "yok anne kimse yok yanımda, hayır anne ne sevgisi, yaa normal konuşuyorum ne var bunda" gibi cümleler kurarım ve etrafımdakiler hemen anlar olayı diye vazgeçiyorum. annecim, canım benim, öpüyorum canım gibi kelimeleri kurmak nasıl bu akdar zor, hemde anneye karşı? niye ben böyle oldum lan? beni ne biçim yetiştirdiniz lan. tipimi zikiym niye olay bu durumlara kadar geldi. belki bir gün anneme bu entry'i okuturum ama önce editle küfürleri silerim en azından.
