Aşık olmuş halimi sevmiyorum aslında. Güçsüz, çaresiz ve yaşamak için başka bir varlığa muhtaç bir adam oluyorum. Ben ki kibirinden Tanrı'ya tapmayi bırakmış bir günahkar yaratılan bir meleğe tapıyorum. O olmadan hiçbir şeyin anlamı olmuyor adeta benden öte bir benlik gibi. Uyuyunca uyumak, acıkınca yemek yemek istiyorum. Kendimden vazgeçiyorum. Ama en çok özlediğim nokta o sarsılmaz kendime güvenim ve gururum. Aslında ne kadar güçsüz olduğumu görmek istemiyorum sanırım. Özgürlük ya da başka kadınlar önemli değil sadece aşık olduğum insan karşısında bu kadar güçsüz olmak en basit tabirle gücüme gidiyor.
