ben küçüktüm her şeyi çok net hatırlamıyorum. avcılarda oturuyorduk ve ben annemin kıyamet kopuyo diye bağırmasıyla uyandım. annem beni kucağına aldı babam kapıyı açmaya çalışıyor ama kapıyla beraber babam da gidip geliyor resmen. o an insan "evet şimdi her şey bitti ölümüm böyle olacak" diye düşünmeye başlıyor o depremi hissettiyseniz ya da başka bir ölüm tehlikesi geçirdiyseniz bu hissi iyi bilirsiniz. merdivenlerden aşağı iniyoruz aynı filmlerdeki gibi biz indikçe merdivenler yıkılıyor allahtan 2. kattayız da dışarı atıyoruz kendimizi çabucak. sokağa çıkıyoruz kendi apartmanımızın bir kısmı yıkılmış. bizim apartman caddenin en aşağısındaydı yokuş aşağı bir caddeydi kafamızı kaldırıyoruz başka bina yok resmen ayakta hepsi tuz buz olmuş dayımların apartmanı dahil. her gün mahallede oyun oynadığın arkadaşının, top sesine kızan teyzenin cesetlerini görmek çok üzücü. ruhları şad olsun.
