karşıyaka sahilinde yürürken aklıma gelen sorunları bir bir denize dökebilmem, yalnız yaşamayı öğrenmem, o koca mutlu kalabalıkta kendimi kaybetmeden fakat yönümü kaybedip yine bulduğum, derinlerde bir yerlerde yaşamayı hep istediğim ama hep korktuğum şimdiyse bu korkuyla yüzleştiğim, hayatın her gününü en uçlarda yaşadığım , çoğunlukla kendimi ve çevremi sorgulamama sebep olan, aynı anda hem mutluluk hem de uzaklara olan özlemin dile geldiği, gelecek günlerin beraberlik duygusu umutlarını aşıladığı, duyularımın giderek sivrildiği , gözlerinden süzülen damlaları vapurda martılarla konuşarak saklamamı öğreten , hayatımın en büyük geçiş dönemini yaşadığım kent...her şeye rağmen sanki o...cennetten bir manzara gibi...
