Geçenlerde dershaneye ders calismaya gidiyorum. Yolda giderken, mendil satan çocuk gördüm.
Lcw'nin önünde uyuyordu. Kim bilir kaç saattir uyuyordu orda. Uyandirsam ters tepki verir miydi? Belki de yeni uyumustu.
Her neyse. Kirsehirdeki lcwnin karsisinda bir kafe var. Oraya geçtim balkona oturdum çocuğun uyanmasini bekledim. iki saat orda anlamsizca baktim etrafa ve tabii ki çocuğa. Sonra çocuk uyandi. Hemen koşarak indim asagi karsiya geçtim. Tüm mendilleri satin aldim. Sonra çocuğu yemeğe görürdüm bir güzel doyurdu karnini. En son yanından ayrilirken "abi bu iyiliğini unutmicam. Bi ihtiyacın olursa gel" dedi bana. Yüreği ne kadar da zengindi küçücük çocuğun.
