bir şekilde nefes alan her canlıya dayatılan yaşamsal fonksiyonların bitimi. dünya denen sahneye atılmışız herkes kendine biçilen karakteri oynamak zorunda ama yönetmen bizi ne zaman sahneden alır bilemiyoruz. bu sahneye konduk diye rolümüzü en iyi oynamamız bekleniyor bizden üstelik.
saçma ve haksızlık... isteyerek gelmediğin dünyaya alıştıktan sonra zorla koparılmak ne zaman koparılacağımı bilmemek... sevdiklerinden, alıştıklarından, ihtiyacın olduklarından uzak bırakılmak.
daha belki bir kaç saat önce seven bir kalbin atmaması, düşünen bir beynin durması kolay kolay hazmedilecek bir şey midir? her şey bu kadar basit midir?
