"din kitlelerin afyonudur" sözünü ispatlayan film.
hapishane müdürünün milleti manalı konuşmalar ve incil ile uyutup öte yandan çerçeveletip astırdığı incil'den bir ayetin arkasına mal varlığını zulalaması beni gülümsetti açıkçası.
bu arada film boyunca gelmişine geçmişine sövdüğüm gardiyan hadley'in * bay yengeç'i * seslendiren kişi olduğunu daha yeni öğrendim, ufkum açıldı. fıkralarla türkiye oyuncuları (!) gibi "nassiii" diye öylece kaldım. vay amk.
