Çocukken hiç böyle şeyler hayal etmemiştim. Ne bileyim, daha dünyayı tanımadığımızdan mı, saflığımızdan mı, her şey daha güzel olduğu için mi.
Ama böyle değildi ki benim hayallerim.
inanın şu ah yaşadıklarımı yaşayacağım kesinlikle aklıma gelmezdi.
Ben asla sevdiğim birini yitirebileceğimi düşünmezdim mesela. Hani gideriz ya mezarlık ziyaretlerine. Ne bileyim bir kaç dua okur gideriz. Orada gömülü olan birinin olduğu, bir zamanlar nefes aldığı, damarlarında kan aktığı hiç de gelmez aklımıza.
Hele değer verdiğimiz insanları sorma da gitsin. Kimin aklına gelirdi bir gün yanında olan insanın, beyaz bir beze sarılı halde çiçeğin böceğin altında yatacağı.
Ne tuhaf bir şeymiş şu ölüm dedikleri. Ne bileyim. Ben duygusalımdır biraz.
Diyorlar ki onu hiç göremeyecekmişim bir daha. Sarılamayacakmışım. Konuşmayacakmış falan.
Bir insan bunu nasıl kabul edebilir ki. Nasıl silebilir bir insanı hayatından.
Mesela aşkları her zaman çok masum ve güzel sanırız ya. Biz prensiz peri kızı gelecek aşık olacak falan.
Aslında büyüdükçe neyi fark ettim biliyor musunuz, fiziksel görünüşün önemli olmadığını. Gerçekten değilmiş.
Ya ne bileyim o kadar masumduk ki, mesela bir insanın kalbini kırmaya korkardık hatırlıyor musunuz.
Yalan söyledikten sonra gider annemize itiraf ederdik.
Şimdi bakıyorum çevremdeki herkes yalan söylüyor. Ve ben herkesin kalbini çok rahat kırabiliyorum. Ne tuhaf.
Eskiden intihar edenleri hiç anlamıyordum ben. Ne bileyim diyordum, insan nasıl sıkılır ki ?
Yapacak hiçbir şeyim kalmazsa kitap okurdum diyordum. Masumluğa bak lan.
Ben ne zaman insanların yüzüne baka baka yalan söyleyecek kadar karardım. Nasıl karardım.
Benim gibi bir adamı nasıl bırakır gider ki insan. Bak sana yemin ediyorum açsan kalbimi, 10 yaşındaki çocuktan farksızım. Anlamıyorum. Neden böyle oldu. Ben kötü bir insan değildim, neden herkes beni bıraktı ? Birgün gülerken bir telefon aldım. Arkadaşlarla şakalaşıyorduk. 3 kere açmadım telefonu 4.de açtım. Bana baban öldü dediler. Anlamadım önce. idrak edemedim. 1 gün boyunca üzülemedim bile, anlamadım ki.
Bütün hayatımı bağladığım insan, yüzüme baka baka beni çok ağır şeylerle itham etti. Anlamadım ki. Ben böyle şeyler yapmazdım ki amk. Ben ondan başka kızı aklıma bile getirmemiştim.
Neden böyle oldu. Ben belki evsizler üşür de içeri girer diye apartman kapısını açık bırakan biriydim.
Niye böyle oldu.. Niye böyle oldu ?
