uyandığın da evde kimsenin olmadığını anladı. yalnızdı, yalnızlığın kendisine verilen özel bir hediye olarak görüp kendisini diğer insanlardan soyutlamanın bir yolunu bulmuştu, ilgi alanları farklıydı, çevresinde aynı dili konuşabilecegi insan yoktu, herkes maskelerini takmış etrafında dolanıyordu, bütün konuşmalar samimiyetsiz, herkesin kendisini ispat etme çabası, toplumda kendini öne çıkartmak gibi gayretleri vardı, bütün bunlar insanların çoğunun düşünme yetisini kaybettiğe daha da çok inandırıyordu onu, neden düşünmüyor bu insanlar diyordu, sonra fark ettiki birileri düşünmelerini istemiyor, düşünmeyip mutlu olan insanları gördüğünde artık midesi bulanır olmuştu.
