Bazen birçok şeyin kendi etrafında dönüşünü seyrediyorum; gerçekten izleyebiliyorum bunu.
Yalan artı yalan; zaman eksi zaman; varoluş bölü diriliş... Yaşanmışlığın matematikselliği hep tek rakam çıkarır uzun çizgi altına. Çift olan karakterden başka bir şey değildir; o da kendi içinde bölünerek yok olur ya.. Bu da, yeryüzünü işgal edişimden çıkardığım tez. içimdeki kıpırtıyla kıpraşan çözümsüzlük, ve boşvermişliğiyle dalga geçen ukalalığım.
Hayat parmağında oynatıyor da bizi, ah zaman ahh... ! *****
