Sudan çıkmış balık gibiyim.Bana vurduğun son darbe ; darbelerden iyice sendelemiş ruhumu yere yığdı.Öyle bir an ki yaşadığım: ne söylenebilecek bir sözüm var ne de yapabileceğim bir şey.Hayatım iki parantezin içerisindeki başlanmış ve bitirilmiş sözlerden ibaret.
Herşeye rağmen diyebildiğim onca zorluklardan sonra, herşeyin bittiği o son noktadayım.Neye rağmen bilemiyorum.
Şu an şakaklarımda zonklayan tek şey bütünüyle hata olan hayatım.Ruhum gizli bir mazoşist sanki.Hastalıklı bu ruh bedenimi ve kalbimi mahvetti.
Şimdi ben tembelliğimin arkasına yaslanmış hayatı gözlüyorum. Akıp giden zamana yenik hissediyorum. Bir zaman gelecek ve yine hayata döneceğim diye bekliyorum ama yapacak işler listesinin sonu gelmiyor. Hayatımı o liste oluşturuyor, anlıyorum. Ben unuttum dediğimde anılarım önüme tepsi içinde bir bardak su ile sunuluyor. Hepsini içiyorum ama anılarım hala tepsimde duruyor. Vakit daraldı, boş geçmiş bir yılın son yarısına yaklaşıyorum geçmişimde. O günleri geri verseler, zamanı geri alsalar.. Ben hala böyle..
Gerçek şu ki ; bu bilgisayarın içinde bizi üzen insanlar, düğmeye basınca karanlığa, fişi çekince de yok olmaya mahkumlar.. ufak şeyler.. ama büyük kayıplar..
Herşeyin değişmesi gerekiyor.Hayatımı anlamlandırmam gerekiyor.Ve en önemlisi artık kendimi sevmem gerekiyor.Hayatımı kendi doğrularımca yeniden kurmam gerekiyor.
Bana yeni bir ben gerekiyor....
