çocukluğumdan beri her gece başıma gelen durumdur. bunu engellemek için her türlü yolu denedim ama yok hocu, o yastığa kafamı koyduğum an içimdekiyle öyle koyu bir sohbet başlıyor ki gollum görse kıskanır. yaşanılan olaylardan başlanır, hayalleri azcık geçersin oradan hoop sevdaya varırsın sonra galatasaray, uyuşturucu, günümüz insanının salaklıkları derken bir bakıyorum sabah olmuş. bazen eşlik eder bir türkünün akla düşen sözü. ama güzeldir. düşünmeden ömür geçiren milyonlarca insana rağmen düşünerek uyumak güzeldir.
hayır aynı fikirle de değiliz ibneyle. ne desem tersi. tartışıyoruz resmen sabaha kadar. ete kemiğe bürünse ağzına ıslak odunla vuracağım. bak bak selçukla burak iyi futbolcularmış. siktir git allasen.
bir de son zamanlarda gün içinde de konuşuyorum ben bununla. kafamda sürekli bir münazara havası var. bazen kafayı yedirtecek seviyeye yükseliyor bu sesler. içimdeki ses ne düşünüyorsam onun hakkında yorum yapıyor, e tabi ben de cevap veriyorum derken bir bakıyorum yaka paça girişmişiz yine. neyse ki gün içinde olanları nasıl susturacağımı biliyorum.
