uludağ sözlük'ün kabızlığının bir numaralı ilacıdır. hemen her gün, bir kaç başlık açılır, içine bir güzel sıçılır ve o bokun etrafında da sinekler misali dolaşılır. şimdi bu girişten sonra kim, ne söylesem, beni ciddiye alır ayrı konu ama, ben bir iki konuşayım gene de.
ilk önce neyin bok atmak, neyin reddetmek, neyin irdelemek olduğunun iyi kestirilmesi gerekir. mesela;
-ben inanmıyorum, inanılmasını da saçma buluyorum.
diyen bir insan, dine hakaret etmiş olur mu? saçma bulduğunu dile getirmek, dine saldırmak mıdır? adam "saçma buluyorum" demese de, inanmaması saçma bulduğunu göstermez mi? sınırı nereye çizeceğiz ki? bu arada iki cümlesinden biri "yeaa bu millet ne yobaz yeaa" diyen insanlar için de konuşmuyorum. zerre kadar umrumda olmazlar. ama birisi bana, neyin hakaret neyin eleştiri neyin inkar olduğunu söylesin.
ayrıca bu bok atma işinin şöyle de bir yansıması var. inanmadığını söyleyen herkese, önce bir iyi niyet gösterisi eşliğinde tebliğ yapılır. yemezse (ki kolay kolay yemez), adamın ne körlüğü kalır, ne cehennemde yanacağı kalır, ne şeytan tarafından kandırılmışlığı kalır, ne allah'ın kendine bahşettiği aklı kullanamadığı kalır. iş tartışmaya dönerse iş "yanacaksın köpek"e kadar da gider. şimdi "allah fikrini saçma buluyorum" diyen adam mı karşısındakine saldırıyor yoksa bu lafları söyleyen insanlar mı?
kaldı ki, bana, inanmadığımı söylediğim bir kitap'tan allah'ın varlığı ispatlanmaya çalışıldığında ben de bunu hakaret kabul ediyorum. adama, ben bu kitaba inanmıyorum diyorum adam bana, söver gibi, "bak şu ayette allah'ın var olduğu yazıyor, demek ki var" diyor. bundan büyük hakaret olur mu yahu? adam beni aptal görüyor, bu bu kitabı okusa da anlamamıştır dur ben o kitaptan iki kanıt göstereyim diyor. hani saygı?
