final bölümünün son on dakikasıyla tüm bir hayatı anlatan gelmiş geçmiş en iyi dizi. uzun sandığımız yanılgı ve de yanılsamalarla dolu parçalanmış anların içine yüzlerce şey sığdırıyoruz farkında olmadan. her gün karşılaştığımız, içinde yaşadığımız şeyler ve durumlar tüm gerçekliğiyle içimize çarpınca fark ediyoruz acının boyutunu. dayanmak zorunda bırakılmayı... ertelemenin anlamsızlığı, salt duyguyu yaşayabilmenin imkansızlığı, olmak istenen ile olmaktan bir delicesine korkup kaçtığımız şeyin aslında dip dibe olduğunu görmemiz ve ne kadar inkar etsek de olmaktan kaçtığımız ya da nefret ettiğimiz şeyin ta kendisi olduğumuzu fark ettiğimiz an... bir dizi insana bu kadar çok şey fark ettirmeli mi bilmiyorum. kafamda dönüp duran sahneler ve diyaloglardan ziyade beni içine attığı girdabın derinliğini düşünüyorum.
--spoiler--
You can't take a picture of this, it' s allready gone
--spoiler--
