bugün televizyonda nazım hikmetin belgeselini izledim. adamın yaşadıklarına, aydınlık yolunda çektiği sıkıntılara iç geçirdim. şiirlerini düşündüm, nazikliğini, onun şair karizmasını. duygulandım. sonra akşamüstü bir kanalda vır vır konuşan insanları gördüm. yobazlaşmış, aptallaşmış, düşünemez duruma gelmiş gencecik insanları gördüm. onları izleyen insanları düşündüm ve bir nesilin bunları izleyerek büyüdüğünü anlayarak dehşete kapıldım. ne yapmam gerekliydi. ne yapılması gerekliydi. inanın o kadar çaresiz kaldım ki... inanmak istemiyorum böyle programların reyting aldığına, biri beni uyandırsın bu rüyadan. eski dönem zordu ama bu dönem kültürel olarak berbat bir dönem. uyanmak istiyorum bu rüyadan.
