edebiyatta ve şarkılarda orospu olmuş dünyanın en saçma duygusu ve olayıdır. şahsen ben de aşık olmuş biriyimdir zamanında.. insanı aptallaştırır, altı üstü bir kişiye tanrı gibi görürsünüz ve taptıkça karşıdakinin egosu artar.. yıllar geçtikce onunda bir insan olduğunu anlarsınız.. doğa ananın üremek için bahşettiği duygudur bu..tek amacı üremektir.. sizi mutlu eden şeyde egodur aslında..o sizi adam yerine koydukça övdükce sizi, bi sikim sanarsınız kendinizi.. kısacası sahte bir mutluluktur.. dünyadaki en büyük bilinçaltı işkencelerinden biridir ayrıca.. sürekli aklınıza belli sembollerle ve anılarla kazındığı için o kişiyle ilgili her şey, yıllar geçtikce o bilinçaltındaki semboller dışarıdaki belli uyarıcılar tarafından tetiklenir ve gün yüzüne çıkar, bu sürekli oldukca insanı çılgına çevirir... bir de sahip olma arzusu vardır hep.. canlı ve belli zekası olan bir varlığa sahiplenme düşüncesi cidden saçmalıktır, çünkü bir gün isyan eder. felsefi olarak da; ben o kişiyi değil, o kişi sayesinde beyninizde ortaya çıkan şeyleri aşık olunduğunu savunurum..
şahsen ben nesnelere karşı aşkı savunurum.. mesala müziğe aşık olun, gitarınıza baterinize aşık olun.. karşılıksız bir aşktır bu..bitmek tükenmez.. eskise de yenilenebilir bir şeydir..
