Çok tanıdık ve yakında zannettiğimiz bu duygu, aslında yabancılığın ve özlemin ta kendisidir. o yüzden değil midir ki, hep hakkında en az şey bildiklerimize, bize en uzak olanlara, elde edilmesi en imkânsız olanlara aşık oluruz. aşk tanışıklığa gelemez; bilâkis tanışıklığın başladığı yerde çeker gider.
"beraber mutlu olma hülyaları" aşkın ne kadar mayasındansa, "beraber mutlu olma"nın ta kendisi de aşkın o kadar doğasına aykırıdır. zira vuslat tam da aşkın bittiği yere denk gelir. yani aşkı sonlayan şey, kavuşmanın ta kendisidir.
uzaktan şeker pembesi baloncuklar saçarak sizi bu seferin acısız olacağına inandırmaya çalışıp, yaklaştıkça başınızı döndürerek çekim alanına hapseden, yanına vardığınızda ise travmalara vardıracak sonsuz -gibi görünen- bir döngünün içine sokan bir atlıkarıncadır aşk. sürekli aynı devinimle, aynı çıkmazla tahakkuk edeceğini bildiğiniz hâlde seyrine doyamazsınız. kalbinizi sıkıştırarak sizi soluksuz bıraktığı, en acı verdiği anlarda ise çaktırmamak, gülümsemek zorundasınız. ne de olsa lunaparktasınız.
