bazen insanların ekşi sözlük logolu bardakları kendilerine soktuklarına inanıyorum. öyle bir hayranlık, öyle bir tabulaştırma. mahalle abisine dönüşüp "olum karnını mı doyuruyor amına koyim? bak ben 35 yıldır bu semttey..." şeklinde başlayan cümleler kurmak istiyorum. ama "olm yazık lan" diyerek geri çekilmekten başka çare kalmıyor. küçükken karıncaları öldürdükten sonra da 3 saniye kadar üzülürdüm zaten, oradan kalma bir duyarlılığım var her şeye.
