son çare olarak görülmemesi gereken ilaçlardır. sadece uyumanıza neden olurlar. uyuyun ki aptal saptal şeyler yapmayın diye.
o nedenle aslında bana göre, sadece ama sadece intihara teşebbüs edebilecek noktaya gelmiş ya da birilerine zarar verebilecek noktaya gelmiş ve rehabilitasyon görmesi gereken insanlar kullanmalı.
yok sevgilim terketti tak bir tane, işsizim tak bir tane, ailemle kavga ettim tak bir tane, şişmanladım tak bir tane, mutsuz muyum ne tak bir tane.
bu hayat o kadar kolay değil arkadaş. tamam gelirken kimse sana fikrini sormadı ama şu dünyaya geldiysen çekeceksin tüm dertleri.
hayatında hiç antidepresan kullanmamış biri olarak şöyle söleyeyim;
hayatımda benim yeter dediğim anlar oldu. hatta çok yakın bir tarihte gece yatağıma yattığımda "Allah'ım ne olur al canımı." dedim. çünkü zor dönemlerden geçiyordum. ve beş ltı olay üst üste gelmişti. he intiharı düşünen biri miyim değilim. işin kolayına kaçıp Allah'tan istedim. Ama noldu? sabah kalktım. Ve yeni bir güne gözlerimi açtım.
inanın çözülmeyecek hiçbir şey yok. Zorlanıyorsunuz. Bekliyorsunuz. Pes ettiğiniz zamanlar da oluyor ama geçiyor tek tek. Geçer zaten. He derseniz ki, kalbimdeki izleri ne olacak? O hiç geçmez. Ama zaten insan olmak bunlarla baş etmek değil mi allasen?
Antidepresan al, paso uyursun, kendini yemeye vurursun. deli gibi kilo alırsın. haplarla yaşayan mutlu bir insan olursun.
Ama nereye kadar ki? Kendi antidepresanın kendin olmalısın. Bırak olumsuz düşünceleri. Bırak kim niye öyle yapmış veya şu işin niye iyi gitmemiş. Başka bir kapı çıkacak başka türlü mutlu olacaksın.
Yani özetle demem o ki, doktor değilim. kim kullansın kim kullanmasın ahkam kesmiyorum yanlış anlaşılmasın. elbette bazı insanlar kesinlikle kullanmalı eğer doktorları izin veriyorsa.
Ama...
Ufacık can sıkıntısında sarılmayın şu merede. Bırakın, onun vereceği mutluluk, kendinizden gelsin size.
