tanrı rüzgarın kararsızlığını ve serinliğini, baharın kokusunu, uykunun derinliğini, güneşin sıcağını, tavşanın korkaklığını, kışın soğuğunu, camın kırılganlığı, taşın sertliğini ve yaprağın hafifliğini başka bir bedenle bahşetmiştir bize. insanoğlu doğruyla yanlışın, güzelle çirkinin, sıcakla soğuğun, akla karanın, galiple mağlubun, artıyla eksinin, acıyla tatlının, gerçekle sahtenin, iyiyle kötünün tek ortak paydasına aşk demiştir. sonucu ödül mü ceza mı, mutluluk mu acı mı bilmediğimiz bu duygu bazen umutla tek başına savaştırır insanı, bazen büker boynunu umutsuzca. ya ilktir ya son. ya aydınlanır dünyanız, ya kararır onunla baştan sona. neşe ve keder en büyük dostunuz oluverir birden. zıtla eşin dansıdır sevgili.
küçücük çocukken elinizden kaçan balon, okula giderken aldığınız ilk zayıf not, annenizden işittiğiniz ilk azar, yağmurlu bir günde işe giderken otobüsün üstünüze sıçrattığı çamur, ağladığınız ilk ölüm, sevindiğiniz ilk doğumdur sevgili. asla unutmazsınız, unutamazsınız. ne zaman gelir girer yüreğinize, ne kadar kalır, ne zaman sığmaz parçalar çıkar yüreğinizi belli değildir. bu yüzdendir ki bilemezsiniz daha kaç kurbağa öpmeniz gerek.
