istanbul da durum nedir bilemem ancak yaşadığım mahallede 3 çocuklu bir aile var. 2 kız 1 erkek. kızın biri 13 14 yaşlarında diğer kız 4 yaşlarında erkek ise 15 civarı. Babaları çalışıyor. erkek çocuk ve anneleri çalışıyor ve cocukların hiçbiri okula gidemiyor. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmadıkları için kira olan evlerine hiç bir abonelik alamıyorlar.
Suyu bizim bahçedeki çeşmeden alıyorlar. Kimsede onlara siktir git demiyor. Bahçemde olmasa evimdende veririm. Biz o kadar vicdansız olamayız çünkü bizim dinimiz böyle bir şey emretmez. Vicdansızların hangi dinden olduklarıda bizi ilgilendirmez. Ama benim dinimden olduklarınıda idda etmesinler. * Elektrik aboneliğini ev sahibi kendi üzerine almış. Elektrikleri var.
Hiç bir şekilde yardım kabul etmiyorlar. Çocuklar için gönderdiğimiz herşey geri gönderiyorlar. Türkçeyi çok iyi öğrettik onlara artık rahatça anlaşabiliyoruz. Arada sırada yemeğe, çayada çağırıyoruz geliyorlar.
Sonuçta ülkelerinde savaş var. Onlarda müslüman kardeşimiz. Onlara sahip çıkmak yardım etmek bizim görevimiz.
Biz milliyetçi değiliz. insanların etnik kökenlerine, renklerine, düşüncelerine dinlerine ve mezheplerine bakamayız. Kafataslarının şekilleride bizi ilgilendirmez. Benim dinim bana zorda kalana yardım etmeyi, tüm müslümanların kardeş olduğunu emreder. Sizin dininiz size ne emreder orası bizi ilgilendirmez.
