Çok küçük olmama rağmen saniyesine kadar hatırladığım tarih.
Çanakkale'de anneannemlerdeydik,babamın en yakın arkadaşı gölcükte yaşıyordu ve bizi 2-3 günlüğüne kalmaya çağırıyorlardı.babam uzun zamandır görüşmedikleri için gitmek istediğini söyledi kararlastirildi.16 ağustos günü yola cikacaktik,15 agustos gecesi rahatsızlandığıma ateşler içinde yandığımı anlatır annem hastaneye gitmisiz ve serumla orda kalmışım.Bu durum sonrası gidiş ertelenir ve 17 ağustos gecesinde yola çıkılmaya karar verilir.Babam arkadaşını arar ve bu gece yola çıkacaklarını söyler.Telefonu kapatır,5-10 dakika sonra çok fena bir sarsintiyla babamın kucağına çıktığımı hatırliyorum,hemen dışarı çıktık 100-200 metre ötedeki site evleri yıkılmıştı bizim evlerde sadece büyük çatlaklar vardı.sonradan öğrendik ki depremin merkezi Gölcüktü ve babamın arkadaşının yaşadığı apartmandan sağ çıkan olmadı.Küçüktüm tatlıydım beni çok severdi 5.kattaki evinde kocaman fotoğrafım vardı.O ise 1.kattaki evden çıkmıştı.
Belkide ailem benim sayemde hayatta kaldı.
Allah bir daha yasatmasın.
