çocukluğunda yaşadığı fakirlikle dillere destan olan samimi bir arkadaşımız var. üniversite de ne zorluklarçektiğini iyi biliyorum. hatta öyle ki askerde verilen yemekleri bile çok sevdiğini anlatıyor.durumu o derece vahim. şu an proje mühendisi 4000 tl maaş alıyor. ama hayal dünyası hala fakir kaldı. bir gün yolda 3,4 arkadaş yürürken konuşuyoruz askerdeki yemeklerden,bizimkisi anlatıyor;
"abi, millet yemeği beğenmiyor, neymiş ıspanak kumluymuş, yok patates pişmiyormuş, peynir ekşiymiş,ne güzel yemekler oysaki, ee biz onlar gibi boğazda palamut yiyerek büyümedik ki" dedi
biz diğer arkadaşlar yolun ortasında durduk. birbirimize baktık. yaran cümle geldi.
"palamut mu?" *
