geçen gün otobüste önüme bir anne ile oğlu oturdu. oğlu 16-17 yaşlarında kendi de 50 civarı. ensesini öpüyor, omzuna sarılıyor, saçını okşuyor, sevmeden duramıyor. iyi ki doğurdum der gibiydi, böyle aralarına girip sarılasım geldi. o kadının malı, mülkü, işi, hayatında olan hiçbir şey evladı gibi değil. annelik, kadının cennetten bir parçası. cennet serilir elbet ayaklarının altına. kurumuş toprağa değse ayağı, safran olur...
