Her şeyi kafaya takmamak, hayatı gereğinden fazla ciddiye almamak sonuç olarak tatlı boşvermişlik hali.
Not: uzun yıllar ileri düzeyde varoluş bunalımı yaşamış birisi olarak söylüyorum, ezbere değil.
Edit: yinede çok eskiden Avrupa'da oynayan bütün futbolcuların adını ezbere bildiğim, şimdiki gibi futbol maçı seyrederken rutin bir yol çalışmasını izler gibi izlemediğim,
Avrupa halter-güreş şampiyonalarında Türk sporcunun madalya aldığına en az onun kadar sevindiğim, şimdiki gibi; ulan madalya aldıysa bana mi aldı adam köşeyi döndü, hadi lan moldovalı bu maçıda sen kazan gözüm seni tuttu! demediğim zamanları özlüyorum arada bir.
