arkadaşlarla bir kac gündür haril varil ev ariyoruz, emlakciya gidiyoruz, ev geziyoruz. ucumuzde utangaciz ve evi gezdikten sonra atmaca bakisli emlakcilar bize soru dolu gözlerle baktiktan sonra içimizden biri ehi güzelmiş biz haber verelim diyene kadar emlakci bize bakiyo biz eve bakiyoruz ev bize bakiyor sonra ehi iyi günler deyip kaciyoruz. dun ise farklı bir emlak bürosuna gittik çünkü emlakci bildiğin mafya hatta bir (bkz: bingöllü kenan) bir (bkz: sedat peker) bizde birşey diyemedik bindik emlakcinin otosuna ev görmek için yola koyulduk, önde iki maganda arkada 3 kiz. yolda giderken emlakci 1 in telefonu caldi, efandimmm şekerimm dedi telefondaki erkek sesine. iste ne olduysa ondan sonra başladı bende ya da ondan sonra bitti bilemiyorum. ben yavaştan minik iniltilerle ve yavru domuz sesi cikararak gülmeye basladim. allah ta beni zaten bu amaç için yaratmis gulmemem gereken yerlerde guleyim diye. yavru domuz gülme efekti yerini yaban domuzu seslerine birakmis iyice şiddetlenerek gülmeye devam etmeye baslamistim. ve artik durduramiyorum arkadaşlar beni cimdikliyolar, sesimi bastiriyorlar ama yok efendim imkani yok, adamlarda bi killandilar, yapacak birşey yok durduramiyoruz. o andan sonra mafya artik bendim adamlar psikopat lan bu der gibi bakmaya başladılar, evi gösterdiler iii tamam güzel diyip koşarak evden ciktik. bu hikayede yarilan benim. çünkü ne zaman boyle gülme moduna girsem etrafimdaki insanlar astim krizi gecirdigimi saniyorlar. zaten gulerken nefes alamadigim için beynim oksijen alamiyor, vücutsal fonksiyonlarim değişik halet-i ruhiyelere gark oluyor. beni guldurdugu için pişman olan insanlara buradan selamlarimi iletiyorum. oo noldu yardi mi??
edit: sizi yarsin diye yazmadim b'olum.
edit2: gittik o emlakcilardan tuttuk yeni evimizi. senet falan da imzaladik inşallah gotumuzde o senetler havai fişek gibi patlamaz.
