Büyüyelim, ama büyüdükçe ruhu çocuk, kalbi kocaman insanlar olmak için Büyüyelim...
Kötü'ye inat, 'iyi' kalsın bakış açımız...
Kahvemiz hep olsun, tabi kitaplarimizda, ve o ağaç... belki artik bize uzak olsa da, hep olsun...
O iki küçük cocuk da belki bize benzeyen, kendi çocuklarımız olur, ruhumuzdakileri onlar yansıtır...
Kimbilir...
Bence biz içimizdeki cocuk ruhuna dokunmadan yine de Büyüyelim...
