Beni ve pek çok abi ve ablasını bugün ağlatan çocuk... Bir fotoğrafı var Berkin'in elinde uçurtmasıyla hiçbir şeye aldırmadan koşuyor. işte onunla ilgili konuşmak istiyorum. Sesim kısık, gözlerim şiş... Şu fotoğraf:
Bir metre bile olmayan bir ip ve okul defterinden yırtılmış bir kâğıt parçasından yapılmış bir uçurtma. O ip izin vermeyecek ki uçurtmanın özgürleşmesine, göğe ulaşmasına ve gözden kaybolmasına ama olsun Berkin yine önüsıra koşuyor. Herkesin gördüğü bir gökyüzüne ihtiyacı yok çünkü... Berkinle, Berkinimizde gökyüzü arasında ne bir metre bile olmayan ipi ne de minik uçurtması var; sadece gülüşü, sadece umudu var. işte çocuk olmak o kısacık iple, göğe çıkamayacağı için üzülen o uçurtmayı teselli etmek için koşmaktır. Çünkü o öyle bir azimdir ki gün gelir o gökyüzü ayaklarına serilir...
