yokluğum varlığımın teminatı oldu hep .hiç sağ adımla başlamadım bir yola ya da farkında olaraak .ama bittiğinde hiç durup nefes almayı unuttuğumuda farketmedim .kimsenın hayatına girip düzen bozmak rol çalmak adetım de olmadı .ben sadece onların hiç olmadıgı nazik olan oldum ,onlara hıc verılmeyen degerı veren oldum .belkı bu yuzden ınsanlar tanıdık bıldıler yüzümü .ama çabuk tanıdıklarını sandılar be sözlük bu yuzden bır anda yok olusumu sagırlık ,körlük sandılar .ben hiç bir zaman varım demedım kı ,girdim ve çıktım aralarına !onlar hunharca sevısırken ben sevmek dedım sevmeyı gosterdım .bugun o'na elini bırakma o dıreksıyondan derken de ,dün ona topuklarına dıkkat et derkende ,oncekı gun ben burda aranızda varken de yoktum .yoklugumun 24.yıl dönümü hepınızın şerefıne .ınsanlar çıldırmıs olmalı part2,sahne 3! evet sımdı bır ıtıraf ben senınle sadece hız yapmayı sevdım sana kırmızı ışıkta indiğimi kımse söylemedi .ey ordakı senle de gecelerı sözcüklerle ihya olmayı ,ruhları sevıstırmeyı sevdım ,kımse ete kemığe burunecegımın temınatını vermedı .ey sen öteki senın evet senın hıc bır lutfun yoktu bana ıste bu yuzden hala saf aramızdakı ,bazen sen melek mısın seytan mı? dedıgınde 'ınsanım ' cevabını ılk anlamınyla anlamalıydın ...ve siz yuzune her gun gülmekten bıkmadıklarım ben sıze hıc sahte gulmedım ve hıc alayla kıvrılmadı dudaklarım...
