küçükken ranzada üstte uyurdum. çok garip bir şey, sabahları annem beni kaldırmadan şimdi kalkıp beni kaldıracak diye hissederdim ve birkaç saniye sonra kapıyı açıp içeri girerdi.
asıl şimdi:
annem 'kalk' derdi ve ben kalktığımı ve ranzadan indiğimi sanardım. sonra yine aynı ses: 'kaaalk' yine aynısı tekrarlanırdı ve durmadan o kalk dedikçe ben kalktığımın ve üzerimi giyindiğimin hayalini görürdüm. aşırı gerçekçi bir duyguydu bu.
