ofisten çıktım, karşımda sadık, konu başlığı ise sadakat, farkında olmadan kitabımdan alıntılar yaparak. bakınız neler söylüyorum o anlarda.
charles bukowski okuyanlar iyi bilir bu kavramı.
bende diyorum ki sadakat, bütün huzursuz defterleri temize çeken, asil bir duygu olmakla birlikte kişinin özünde bulundurduğu, özsaygısı ile beslediği bir yaşam şeklidir aslında, iletişim, uyum, paylaşım tamamında mevcuttur. aidiyetten bağımsız dinamikleri ile birlikte, birikimsel değerlerin, anbean göz önünde bulundurulması, ruhunuzdaki dostluk, ilişki, arkadaşlık tasvirinde önemli roller edinmesidir.
insan sevgi kanalını adadığı her kişi de sadakati bulmak, hissetmek ister.
çeşitli sınır aşımlarıyla birlikte, midesiz olan her kişiden tabiatı ile oldukça uzak bir kavramdır.
(bkz: ironik duygularımın attığı sadist çığlıklar bölüm 13 pasaj 4)
