Hiç babanızı tanımadan yaşamak istermiydiniz ? Ben istemedim ama mecburen tanımadım ben cok kücüktüm babamı kaybettiğimde 3. 4 yaşlarındaydım babamı kaybettiğimde. babamı kaybettiğimde bi 23 nisan sabahıydı babam gece çay demlemek için kalktı yataktan. Çayı demleyemedi cünkü daha önce geçirdiği iki kalp krizi geçirmişti ve üçüncüsü 23 nisan sabaha karşı çay demlemek için kalktığında geldi ve bu kez kurtulması mumkun değildi ilk Annem buldu çesetini abim benden büyüktü, ve o benden iyi tanıdı babamı ama o kadar cok değil sadece ilk okul ikinci sınıfa kadar abi kardeş biz hiç bir 23 nisanı kutlayamadık hep bi hüzün vardı. hep bi ağlama vardı evde cocuksun sevinmen gerekli ama sevinemiyosun. nefret ediyosun bişeylerden cocukluğunu yaşamak istiyosun yaşayamıyosun sorumluluğun var. 22 sene oldu babamı kaybedeli ve bi 23 nisan daha geliyo ve ben gene cocukluğumu yaşayamıcam cocuk olamıcam hiç bi zaman cocukca davranamıcam hep bişeyler değişicek. Anneme söylediğim babamı gömerken köydeki evin önünde kazdığım cukur gelicek aklıma ''babamı buraya gömelim'' dediğim...
işte soruyorum size hiç babanızı tanımadan yaşamak istermiydiniz ??..
