gün itibariyle kazanılmış tecrübeyle sabittir, orada bir üni var uzakta ki, bir tane anne babası olmadan kayda gelen adam göremezsiniz.
evet efendim itiraf edeyim, şahsım da çilekeş anasını koluna takıp kayıt yaptırmaya gitmiştir!
hatta üniversite mezunu abi/ablaların söyledikleri yüzünden, bu durumdan ilk başlarda utanmış, annenin yirmi adım gerisinden gerisinden yürüyüp, bir şey söyleyecek olsa "pardon? tanıyor muyum sizi? ehihiHi" yapmıştır.
sonra kayıt, öğrenci işleri, servis bürosu gibi zamazingoların olduğu kata girince kızgın kumlardan serin sulara atlarcasına bünye bir rahatlama hissi yaşamıştır.
o neydi öyle yahu?!
anneyi babayı geçtim, bebek arabalarıyla dolup taşmış bina!
ağlayan zırlayan veletler..
millet sürü sepet, kardeşiyle geliyor, sen bir anandan gocunuyorsun..! hoş, zaten o gelmese bir bk beceremezsin.
böyle de duygulanmalar yaşayıp, üniversite denen haltın hiçte "ben özgürüm lan artık ebeveynlerimde şeyimde değil, kendi ayaklarımın üstünde dururum hede hödö" Gibi bir mekan olmadığı anlaşılmıştır..
