insanların varoluş evresinin ilk basamağı olarak kendilerine sığınak belledikleri varlık.
ontolojik olarak olmasa da ruhani olarak olduğu ve tüm ontolojik varlıkların üstünde olduğu söylenir.
ibn-i halduna bunu mesela aynı evrimdeki gibi
''herşey birbirinden doğup büyüdüğüne göre bunun bir başlangıç noktası olmalıdır e bu da tanrıdır'' şeklinde açıklamıştır.
günümüzde reddetmek gibi bir olgu insanı mutlu eder. din tüccarlık haline getirildiğinden soğuyan da çok olmuştur tanrı olabilmesi fikrinden.
herkes ''yok ben inanmıyorum'' demeyi seviyor.
tanrı bunu bile kontrol edemiyor.
yine de insanlar, hiçbir şeye inanmıyorum cevabını vermektense kendi içinde dogma biçimde oluşturduğu ve her özelliğiyle kendinden üstün bir tanrıya inandığı cevabını verebiliyor.
iyi güzel de tanrı, kaçımızın derdini dinledin. akıl verdin be tanrı. kaç zaman..
sahi, en önce seni kim uydurmuş.
