hayat fonkisiyonun son bulması ve herkes için geçerli olan bir köşede bekleyen gerçek. ölümü insan yaşarken bilemez öldükten sonrada ölümü bilcek durumda değildir. insan iskeleti (filmde değil gerçekte) gördüğü zaman ölümü hisseder ve çok garip bir duygudur. kaygısal düşüncelere dalar. belkide bu yüzdendir ölü bedenleri yer altına gömmek ve bu gerçekten kaçmak. ölüm üzerine düşünürler çok kafa yordu fakat sonunda bunun asla anlaşılamayacağı kararına vardı bir çoğu. ama bu konuda en güzel düşünce mevlanaya aittir. ölen kişi için üzülmemek hatta sevinmek gerekir zira allaha kavuşmuştur. artık onlar allahın emanetidir. allaha emanet olmak kula emanet olmaktan daha iyidir. bende hayattan yitip gidenler için artık bu şekilde düşünmeye karar verdim. aksi hali karanlık.
