baba kavramı neyse dayı, dayımda oydu benim için, çünkü babasiz başladım hayata, 5.5 aylıkken Hz allah yanına almış ve bana, oğluna doyamadan göçüp gitmiş bu hayattan. ama bana babasizligimi hissettirmeyen dayım, çocukken 1 hafta boyunca baba dediğim dayım, bana babasizligi hissettirmemek için ben 14 15 yaşına gelene kadar evlenmeyen dayım, her olayımda anında yanımda olan dayım, Burak benim 30 yaşına gelene kadar yetimim kimse alamaz oğlumu benden diyen dayım, herkese karşı beni savunan, en ufak tokat bile atmamış dayım, her akşam gelirken bana dışarıdan yemek getiren aç miyim değil miyim diye meraktan günde 5 kere arayan dayım vardı benim, vardı evet ama yok artık, bu hayatta yalnız bıraktı beni, her zaman yanında olan ben o son yolculukta yanında olamadım, ah dayım benim ne çok sevenin varmış senin hiç mi düşmanı olmaz bi insanın? hiç mi kötü bi tarafı, kötü bir huyu olmaz? keşke biraz kötü olsaydın be dayım keşke birazcık kötü olsaydın da unutmasi kolay olsaydı seni, biraz canımı acitsaydin da bana bunu da yapmıştı diyebilseydim, ama yok yok kimseyi uzmemissin sen kimseyi, komşumuzun uzak akrabaları bile cenazende agliyıp bayiliyosa senin, demekki uzmemissin sen kimseyi, ama şimdi çok uzdun herkesi be dayım, yaktın bütün herkesin cigerini, 3 ve 6 yaşında ki çocukların var ya senin göz bebeklerin hani canından çok sevdiklerin, sen onları görmeye giderken öldün göremedin ama artık onların babası benim dayim, gözün arkada kalmasın, ömrümün son gününe kadar benim çocuğum onlar. ama şunu unutma seni ben çok özledimm dayim çok özledim.
