lisede beraber karı kız kestiğim, alkol aldığım, okulu astığım adamla yıllar sonra karşılaşıyorum. arkadaşım bu işlere hafiften girmiş, biraz salak ama iyi biri. benim kadar kurnaz değil.
neyse bu arkadaşımla sohbet ederken işimden yeni ayrıldığımı yeni bir iş aradığımı ama çoğu işi sıradan bulduğumu, üniversite de okumayınca bir baltaya sap olamadığımı söylüyorum.
arkadaşım da bana şu an çalıştığı işten azcık bahsediyor, istersem patronla beni görüştürebileceğini söylüyor. hemen atlıyorum tabii. bütün çocukluğum bu tipleri televizyonlardan izlemekle geçmiş.
patronla kanımız çabuk kaynıyor, ne derse yapıyorum. öncelikle bazı dükkanlardan haraç almak vermezlerse hırpalamak gibi şeyler yapıyorum. zevkli iş benim için. yapılı da biri olduğumdan zor gelmiyor.
birkaç ay sonra daha fazla para, fazla mevkii, fazla saygı istiyorum her insan gibi. patron da bendeki hırsı, ışığı görmüş olup hafif tırsmış olacak ki bana pek önemli işler vermiyor. bu durumdan rahatsız olan benden daha vasıfsız elemanları dolduruşa getirip çetede isyan başlatıyorum, patronu indiriyoruz.
yeni mafya babası benim.
para sıçan, kumaş pantolon üstü beyaz gömlek ile takılan hafif kıro hafif sonradan görmüşlükle işlerimi yapmaya devam ediyorum.
başka sektörlere de giriyorum sırf haraç değil; soygun, kumar, bilmemney.
zamanında pek de takmadığım karımı şimdi parayı görünce hiç umursamıyorum. eve gelince kimi zaman zırıl zırıl ağlıyor. bazen üzülüyorum bazen umursamıyorum. sonradan görmüşlüğün başka bir etkisi olarak ise paranın bana verdiği özgüvenle çapkınlık yaparken alenen sapıklık eden bi adam olup çıkıyorum. parayla beraber etrafımdaki genç kızların sayısı da çoğalınca orda kokain partisi, burda köpüklü banyo derken günlerim böyle geçiyor.
gerçekten böyle bir hayatım olsun isterdim ya. ama amerikan olucam, italyan olursam biraz daha asil olmam gerekir çünkü. var mı öyle italyan mafya babasını sümüklünün teki devirsin de başa geçirsin?
