annemler izlerken acıma hissiyle dolup, boşa giden zamanlarına bakıp onlar için üzüldüğüm dizilerdir. bittiğinde işkence bitti edasıyla seviniyorum. ama bir yandan sabırlarına hayran olmuyor değilim. sonra napıyorum kalkıp 2 buçuk saattir saçma bir sosyal medya parçasında entry girmek suretiyle zamanını harap ediyorum. hem de bunun için uyumuyorum. sen kime üzülüyordun canım kardeşim demek istiyorum kendime.
