Enfes eserleri de, kalp ağrıtan şiirlere dil olmuştur...
Minibüslerin arkasına seni ben yazdım...
Gözlerimin nasıl sev dediğini,
sensiz bu dünyanın batması gerektiğini,
hor görsen de garibi,
bir teselli vermeni ben istedim...
Bahtıma takılan bir kara çalı gibi,
gönlümü toz duman bıraktığın, bağrımdaki ateşi yakıp gittiğin günden beri,
batıyor gönlümde bir akşam güneşi...
Minibüslerin arkasına seni ben yazdım...
Ben yazdım severek ayrılalım...
Ben yazdım.
Cennet gözlüm ben yazdım...
Ben sabahsız gecelerin kucağında bir çilekeş.
Gönlüme vazgeç demişim,
vazgeçmemiş bu aşktan.
Kabahat seni sevende biliyorum...
Elimde bir kandil dolanıyorum...
Eğer aşka bir ceza verebilseydim,
onun da benim gibi sevmesini isterdim...
Minibüslerin arkasına seni ben yazdım...
Bunca yıl habersiz yaşadım seninle.
Hep seninle yaşadım, öldü deseler de...
Aşkından öldüğümü bilmesen de...
Belki biraz üzülüp, kim desen de...
Gel gör şu halimi, bir teselli ver.
Sevenler mesud olmaz derlerdi.
inanmazdım...
Şimdi mesud değilim...
Bilseydim bağlanmazdım.
Biliyorum. Ben eski halimle daha mesuddum...
Dediğin gibi olsun hadi...
Severek ayrılalım...
Ama otur son kez masaya,
göğsümüzü yumruklayalım...
